These things can happen

"I feel like I've got so much to express, but I've just got no talent."

"Vicky went home to have her grand wedding to Doug, to the house they both finally settled on, and to lead the life she had envisioned for herself before the summer in Barcelona. Christina continued searching, certain only of what she didn't want."

Vicky Christina Barcelona

Air France

I hope my summer is gonna sound something like this:

June Evenings


Beach Party


Collapsing At Your Doorstep

Anderhalf uur

Klik en lees; ik zat vlakbij deze blogger in de trein, namelijk achter de betreffende Creoolse vrouw.

Klik

Conversatie?

Grappig: ik zat in de trein en hoorde twee mensen praten; ik kon er alleen niet helemaal uit op maken of ze het nu tegen elkaar hadden of allebei aan het bellen waren. Het ging ongeveer als volgt:

"Tja, maar ik vind dat nu eenmaal gewoon zo..."
"Hm hm... (...) Ja dat kan natuurlijk."

(...)

"Nou ja"
"Ja maar daar ben ik het niet mee eens!"
"Oh ja?"
"Jaaaa..!"

(...)

"Tja...daarom heb ik toch maar zo'n dingetje gekocht"
"Aaah ja ok"
"Ja...ja"

(...)

"Maar dat is gewoon Kees, die is altijd al bokkig geweest!"
"..."
"Hmmm"

(...)

"Nou ja, ik zie je! Doeggggg."

Uiteindelijk bleek dus dat ze beide een telefoon aan hun oor hadden, maar het duurde wel even voordat ik daar helemaal zeker van was.
't Is ook maar net wat je wilt horen.

Roosbeef - Boerderij deel II

Denkt mijn mama nu aan mij?
Denkt mijn papa nu aan mij?
Of slapen ze nu ook?

Hebben ze net als ik al koffie gezet?
Zijn de hondjes al buiten geweest?
Denken ze nu ook aan mij?
Of liggen ze nog op bed?

Eens in de zoveel tijd, dan kom ik langs.
De weilanden lijken op elkaar.
Komt omdat ik de weg nog niet goed ken.
Bij het station staat een moeder en een auto voor me klaar.

We zijn blij elkaar te zien.
Ze vraagt: heb je nog was meegebracht?
Eet je wel groente? Je ziet zo wit.
Ik zeg: nee, geen was, maar wel afwas mee en ze lacht.

De hond blijft liggen op z'n kleed.
Hij kwispelt maar niet van harte.
Alsof ie me langzaam aan vergeet.
De hond blijft liggen op zijn kleed.

En iedereen lacht in het nieuwe huis;
iedereen lacht in het nieuwe huis.

Ben bang dat ik het oude langzaam aan vergeet,
net als de hond op het kleed.

Na een dag of twee, dan ga ik maar.
De weilanden lijken nog steeds op elkaar.
Ik zie door al mijn sleutels het bos niet meer.
Mijn moeder vraagt: breng je was mee de volgende keer?

Film Analysis I

Chemical Brothers - Star Guitar
Video directed by Michel Gondry
Notice the similarity between images and sound.



L'année dernière à Marienbad
A film by Alain Resnais
What is wrong with this picture?

Hukkle - György Pálfi

Sommige mensen...

Toen ik werd nageroepen, op klaarlichte dag, vond ik dat eigenlijk erg merkwaardig. Bewaar zulke taal in ieder geval voor binnenshuis en voor iemand die er wellicht wel op zit te wachten (wat ik betwijfel maar oké). Wat heeft zo'n joch met mij te maken? Tss, ga toch gewoon fietsen.

Een beetje voyeurisme

Je kijkt over de reling in de kantine naar beneden en ziet iemand ijverig iets schrijven wat lijkt op een brief. Netjes en met dikke zwarte pen is al een heel verhaal neergepend. Een liefdesbrief? Wanneer hij klaar is met schrijven zoekt hij een adres. Dit schrijft hij over van een klein strookje papier uit zijn portemonnee. De envelop is verdikt met bubbeltjes plastic. Hij twijfelt: één, twee of drie maal vouwen? De keuze valt op drie maal, zorgvuldig en secuur. Langzaam glijden zijn vingers over de scherpe vouwlijnen. Zo past hij precies in de envelop. De plakrand plakt en dicht de envelop en weg is de brief, veilig in plastic en papier. De kladversie verdwijnt in een reader.
Hij ruimt alles op, doet zijn jas, das en Ipod aan en verlaat het gebouw, de envelop belangrijk in de hand.
Die zie je waarschijnlijk nooit weer. Oh ja, nog even wanneer hij het plein oversteekt, maar dan verdwijnt hij tussen de poorten. Dag.